एकटेपणा
जागो जागी फुललेत मळे ..
मळे माझ्याच माणसांचे ..
काही जिवलगांचे
तर काही असेच ओळखीचे ..
मीही नेहमीच जाते तिथे ..
कधी मिसळते
कधी तटस्थपणे न्याहळते ..
पण हे एकाकीपण
नाहीच संपत कसही ..
जणू जन्मजातच आलाय
साथ देण्यास तेही ..
नेहमीच न चुकता
ते आपलं कर्तव्य निभावत ..
मळ्यातही घट्ट
माझं बोट धरून ठेवत ..
केला मीही प्रयन्त
पिच्छा सोडवून घेण्याचा ..
एकटेपणापासून कुठेतरी
दूर एकटच जाण्याचा ..
अपुऱ्या पडणाऱ्या श्वासांनी
तेव्हा समजावलं मला ..
नाहक दमछाकी शिवाय
काहीच मिळणार नाही तुला ..
नको धावूस
दूर जाण्या त्यापासून ..
उलट घे जाणून
त्यास तू जवळून ..
तुझाच अंश मिळेल
नेहमीच तुला त्याच्यात
तुझीच ओळख तुला देण्यास
आलंय ते जगात ..
आज स्वीकारलंय
मीही त्याला मनापासून ..
जणू गरजच संपली
इतरांची त्या क्षणापासून ..
पण कुणी असाही आहे
जो त्याचाच भाग आहे
अन म्हणूनच माझाही ..
ज्याची साधी आठवणही
अधिकच एकट करते
ह्या एकटेपणातही ..
Honey